Untitled Document

ก่อนจะสายเกินไป
     


ทุกครั้งที่ได้รับมอบหมายให้ทำงานคุณภาพพวกเราในห้องกายภาพทุกคนทำท่าเหมือนกับถูกบังคับให้กินยาขมๆยังไงอย่างนั้น  ความรู้สึกเกี่ยวกับการทำงานคุณภาพมันช่างทรมานเสียจริงๆ  งานที่ทำทุกวันก็หนักจนแทบสลบอยู่แล้ว ไหนจะยังต้องมานั่งทำงานเอกสารเพิ่มเข้าไปอีก  ครั้นจะมาให้นั่งจับปากกาเขียนออกมาบางทีก็หมดมุขไปดื้อๆ เหมือนกัน แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาความคิดของฉันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง 



เย็นวันหนึ่งขณะที่ฉันนั่งรถโดยสารประจำทางเที่ยวสุดท้าย เพื่อไปต่อรถกลับบ้านที่สถานีขนส่งผู้โดยสารในตัวเมือง ขณะที่รถกำลังจะลงสะพานบ้านนาเสียงกึงๆกังๆด้านซ้ายก็ดังมากขึ้นเรื่อยๆจนรถเริ่มโคลง คนขับร้องบอกว่าสงสัยยางระเบิด ผู้โดยสารราวสิบกว่าคนในรถนั่งเงียบไม่ได้มีใครร้องโวยวายกันเหมือนอย่างที่เห็นในภาพยนตร์ อาจจะเป็นเพราะช็อคซะมากกว่าเพราะฉันก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน แถมตีนสะพานที่รถกำลังไหลลงไปก็มีรถสิบล้อจอดคลุมผ้ายางอยู่เนื่องจากฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว ตัวฉันใช้เท้ายันพื้นเหมือนจะช่วยเบรกทั้งๆที่มันก็ไม่ได้ช่วยเท่าไหร่นัก แต่นับว่าโชคยังดีที่รถจอดได้ก่อนถึงท้ายรถสิบล้อเพียงสี่ห้าเมตร ท่าทางคนขับสิบล้อและลูกเมียที่กำลังคลุมผ้าอยู่ก็ตกใจไม่น้อยไปกว่าเราเพราะฉันเห็นพวกเขายืนนิ่งไปตอนเห็นลงรถลงเนินมาอย่างทุลักทุเล สักพักกระเป๋ารถก็ลงไปดูและหันมาบอกผู้โดยสารว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวจะหารถไปส่งให้ คนขับก็หันมายิ้มให้พร้อมบอกว่า



  เนี่ย!ถ้าเป็นยางหลังแตกก็ยังจะพอไปส่งได้อยู่หรอกนะ แต่ว่าเป็นยางหน้าก็หมดสิทธิ์เลย



ฉันได้แต่นึกด่าในใจว่าใครจะบ้าไปล่ะถ้ารู้ว่ารถยางแตก ไม่นานก็มีลุงที่อ้างว่าเป็นเจ้าของรถขับรถยนต์สองตอนเก่าๆมารับพวกเราไปส่ง ที่นั่งในรถนั่งได้แค่อีกห้าหกคนจู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งรีบเดินเข้าไปนั่งทันที( แมนสุดๆ)ที่เหลือก็ให้ผู้หญิงกับเด็กเข้าไปนั่ง  ตัวฉันที่มัวแต่ชักช้าอยู่กับคนอื่นๆที่เหลือจึงได้รับโอกาสให้ไปนั่งรับลมที่กระบะหลังอย่างไม่มีทางเลือก ลุงออกรถไปได้ไม่นานฝนก็เทลงมาอย่างหนักจนต้องจอดพัก มีคนขอลงฉันจึงได้ไปนั่งแทนพอเห็นว่าฝนซาเราจึงเดินทางกันต่อ แต่ออกมาได้ไม่นานฝนก็เทลงมาเหมือนแกล้งกันจนมีเสียงเคาะกระจกรถให้จอด ลุงจึงแวะจอดที่ปั๊มน้ำมันอีกครั้ง ผู้ชายคนนั้นบอกว่าจะขอลงที่หน้าโรงงานคอนวูด เขาทำงานที่นั้นและมีรถยนต์อีกคันจะไปขับออกมาแบ่งคนไปส่งเพราะตอนนี้ถ้าไปคนที่นั่งกระบะหลังจะเปียกเหมือนเล่นสงกรานต์กันมาเลยทีเดียว พวกเราจึงรออยู่สักพัก ป้าที่นั่งข้างๆฉันถามว่ารออะไรฉันจึงบอกไปว่ารอรถอีกคันมาแบ่งคน รถคันแล้วคันเล่าที่เข้ามาในปั๊มก็ไม่มีวี่แววจะแวะมาทางพวกเราเลย  แต่ก็นั่นแหล่ะคนดียังมีอยู่ไม่นานรถกระบะสองตอนสภาพดีและยังดูใหม่มากขับเข้ามา  คนขับเสื้อยังเปียกอยู่พวกเราจึงแน่ใจว่าใช่คันนี้แน่นอน คนที่เคยนั่งด้านหลังก็ย้ายไปนั่งกับรถอีกคันในที่สุดพวกเราก็ได้ไปถึงสถานีขนส่งอย่างปลอดภัย ระหว่างทางลุงถามฉันถึงตอนที่เกิดเหตุการณ์ฉันก็เล่าไปตามจริง ดูลุงจะเป็นห่วงยางเส้นละสองหมื่นกว่าบาทที่ซื้อมามากกว่าชีวิตพวกเราซะอีกเพราะแกบ่นตลอดว่ายางก็เพิ่งเปลี่ยนไม่น่ามามีปัญหาเลย ฉันก็ได้แต่ยิ้ม คิดว่าเป็นความเสี่ยงสุด ๆลุงต้องหาแนวทางแล้วล่ะ ใจหนึ่งก็ยังนึกขอบคุณที่เขาไม่ปัดความรับผิดชอบปล่อยทิ้งพวกเราไว้กลางทาง มันทำให้ฉันหวนกลับมาคิดถึงความเสี่ยงที่ถูกกรอกหูให้เขียนเป็นประจำ  เมื่อมันไม่เกิดเหตุเราก็จะไม่ตระหนักหรอก แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มันเกิดเรื่องขึ้นมามันอาจจะร้ายแรงเกินกว่าที่เราจะคิดก็ได้



เมื่อกลับมาทำงานฉันจึงปรึกษาเรื่องความเสี่ยงกับเพื่อนร่วมงานและหาแนวทางป้องกันไว้ก่อน โดยหวังว่าเราคงไม่ต้องรอให้เกิดเหตุการณ์ที่เสียงกับตัวเองหรือผู้รับบริการก่อนถึงจะหันกลับมาเห็นความสำคัญ เพราะเมื่อถึงเวลานั้นทุกอย่างก็อาจจะสายเกินไปแล้ว



  จากคุณ   เวลา   IP
 


กรุณาทำการ Login ก่อนเพื่อทำการโพสต์


โรงพยาบาลแก่งคอย 107 หมู่ 8 ต.ตาลเดี่ยว อ.แก่งคอย จ.สระบุรี
โทร. 036-244433,244611 FAX.036-246975